Op de koudste dag van het jaar: het natuurwater in...

Gepubliceerd op 2 december 2020 om 22:35

Al een tijdje zag ik het tijdens het wandelen met een vriendin. Verschillende mensen die sochtends vroeg zwemmen in het ijskoude water. In het begin moesten we lachen. De tweede keer bleven we staan en kletsten we met de dappere helden. Allemaal zeggen ze hetzelfde. Het geeft ze dagenlang energie, een gevoel van trots, een kick. Ze noemden allemaal een voor een de gezondheids voordelen op. Deze zijn momenteel ook veel besproken in documentaires, boeken en websites. Long story short; Koud water is fucking gezond!

Ik voelde me al direct aangetrokken en riep meteen dat wil ik ook doen! "Wat een gek zeg" zei mijn vriendin. Als je koud water wilt, ga dan koud douchen. Maar goed, ik hield er niet over op. En we spraken nog steeds de mensen aan die het wel durfde. Het "mentaal uitdagen" verhaal van een man triggerde ook mijn vriendin. En voila, een datum was geprikt.

Ik was zenuwachtig. Ik heb mijn lichaam de afgelopen jaren niet geprikkeld. Ik was voor mijn zwangerschap een ware fitgirl. Plus regelmatig had ik zo nu en dan eens gekke dingen tussendoor voor een adreline rush. Ik heb in een tank in een kooi gezeten met haaien (Ik heb een haaienfobie), paragliding in Macadonie en ik ben een achtbanen freak. Ik merk dat ik angstiger word. In attracties maar ook bijvoorbeeld als ik wil gaan sporten. Zodra mijn hartslag voor mijn gevoel te hard gaat word ik bang. Mijn beide ouders zijn hartpatiënt. Mijn vader heeft een hartstilstand gehad op mijn verjaardag toen ik 8 was. Hij is eventjes weggeweest. Ik, mijn broertje en zusjes hebben altijd onder controle gestaan in het ziekenhuis. "Jullie zijn gezond, maar zorg goed voor jezelf."

En ja, daar heb ik mezelf tekort gedaan de afgelopen jaren. En ik ben helemaal klaar om met hulp mijn lichaam weer fit te maken. Tuurlijk voor die schandalig kleine bikini, maar nog meer voor mijn gezondheid. Ik word dagelijks mentaal en spiritueel geprikkeld. Ik heb een overvloed van geweldige energie om me heen. De bijzondere mensen die ik spreek, de verhalen. Mijn eigen reis en ontwikkeling. Tijd om óók mijn lichaam mee te nemen. Het is ten slotte mind, body en soul toch?

De ochtend dat we in de plas zouden zwemmen was koud. Achteraf zover de koudste dag van het jaar las ik, omg! Ik was zenuwachtig. Wat als ik in shock raakte or worse; een hartaanval kreeg.

Ik sprak af op een parkeerplaats met een vriendin. We moesten nog een stukje lopen. Ben je zenuwachtig vroeg ik? Hou op, ik heb zelfs overgegeven vanochtend. Ik schrok, en vroeg haar waarom? En toen zei ze iets dat ik niet had zien aankomen. Ze was bang voor de oordeel van anderen. Twee gekkies in het water, alle ogen op ons gericht, in bikini. Ze was misselijk van het idee dat een bekende haar zou zien. Ik was in shock, ten eerste heeft ze een prachtig lichaam, en ik met mijn grote bek, kan me natuurlijk niet voorstellen dat het je uitmaakt wat een ander van je vind. Ik vertelde haar mijn angst, waar zij zich zelf niets bij kon voorstellen.


Ik sprong als eerste heel stoer het water in. Meteen toen mijn voeten het zand raakte gingen alle alarmbellen in mijn lichaam af. Door de kou en de pijn (het doet oprecht echt pijn, zo koud is het) raakte ik in paniek. De tranen sprongen in mijn ogen. Dit voelt zo verkeerd, Mijn lichaam wilt dit helemaal niet. In no time stond ik langs de kant. Mijn hoofd draaide, ik moet dit doen. Ik m o e t dit doen.

Mijn vriendin stapte in het water, ik besloot langs de kant te blijven om te zien hoe zij het aanpakt. Ze had het koud, maar zette door. Stukje voor stukje ging ze dieper het water in tot ze tot haar nek erin zat en baantjes heen en weer trok. " Cass ik kan dit gevoel niet uitleggen, probeer het nog een keer". Terwijl ik me klaar maakte om terug te gaan kwam zij eruit. Tot ze plots volledig in paniek terug het water indook. Op 10 meter afstand kwam een bekende aanlopen. Ik zag de paniek in haar ogen, haar grootste angst kwam omhoog.

Haar grootste angst veranderde in trots toen de bekende inclusief andere voorbijgangers ons bemoedigend aanspreken en eentje zelfs riep JALOERS ! Haar blik veranderde, haar houding werd krachtig. Ze was in totale overgave en had zojuist een héle grote stap gemaakt.

Ik sprong opnieuw terug in het water. Meteen weer alle alarmbellen af. Mijn hoofd had duizenden gedachte, en allemaal waren ze negatief. "Moeder (32) overleden in de Noorderplas" zou de ambulance hier op tijd kunnen komen?

Ik sprak mezelf streng toe. Kom op Cass, je kan dit verdomme. En koud is het toch; NU een stap dieper. En toen stond ik er tot boven mijn knieën in. Ik begon te hyperventileren en ik snakte naar adem. Mijn hart draaide overuren en ik werd HE-LE-MAAL gek in mijn hoofd. "Cass je ademhaling, Cass! Focus !". Mijn vriendin schreeuwde langs de kant. Ik liep er tot mijn middel in, keek haar recht aan en zei kalmer mijn lichaam slaat helemaal op hol ik moet mediteren, NU.

Ik ging op mijn knieën zitten. Focuste op mijn ademhaling en gedachtes. Langzaamaan schakelde ik alle prikkels om me heen uit. Ik hoorde even niets meer, alles om me heen stopte met bewegen, geluid verdween naar de achtergrond en als laatste; de pijn en kou waren alle twee weg. Ik lachte naar mijn vriendin. Ze riep; "je bent er, je voelt het", en ik wist precies wat zij bedoelde. Ik keek om me heen en nam de omgeving in me op. Het water was kalm en de lucht blauw. Ik voelde me sereen, zoals een pasgeboren baby aan de borst. Het werd zelfs aangenaam en ik begon mijn benen en armen in het water te bewegen.

Emotioneel werd ik overvallen. Dit was een groot gedeelte van mijn leven. Chaos, heftige situaties en pijn overvielen me keer op keer in het leven en altijd was er paniek. De laatste jaren heb ik geleerd om alleen maar dicht bij mezelf te blijven. Alles wat er zojuist in die paar seconden gebeurd was stond symbool voor wie ik nu ben. Kalm en rustig. Vastbesloten en gedreven. Altijd op zoek naar groei,ontwikkeling en uitdaging. Het leven zaagt mijn stoelpoten niet meer onder mij vandaan. Ik sta als een huis, stevig in mijn schoenen, humble maar zelfverzekerd. Cass, 33 jaar. 2021. Lets move some mountains next.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.